عشق و ديوانگی

زمانهای قديم وقتی هنوز راه بشر به زمين باز نشده بود

فضيلتها و تباهی ها دور هم جمع شده بودند

ذکاوت! گفت : بياييد بازی کنيمٍ ، مثل قايم باشک 

 ديوانگی ! فرياد زد : آره قبوله ، من چشم ميزارم

چون کسی نمی خواست دنبال ديوانگی بگردد همه قبول کردند.

ديوانگی چشم هايش رابست و شروع به شمردن کرد!!  يک….. دو…..سه …

همه به دنبال جايی بودند تا قايم بشوند 

 نظافت خودش را به شاخ ماه آويزان کرد.

خيانت داخل انبوهی از زباله ها مخفی کرد.  

 اصالت به ميان ابرها رفت و  

هوس به مرکززمين به راه افتاد 

 دروغ که می گفت به اعماق کوير خواهد رفت ، به اعماق دريا رفت !

طعم داخل يک سيب سرخ قرار گرفت.  

 حسادت هم رفت داخل يک چاه عميق .

آرام آرام همه قايم شده بودند

  و ديوانگی همچنان می شمرد: هفتاد  وسه،…… هفتاد و چهار

اما عشق هنوز معطل بود و نمی دانست به کجا برود.  

 تعجبی هم ندارد قايم کردن عشق خيلی سخت است. 

 ديوانگی داشت به عدد 100 نزديک می شد که  

عشق رفت وسط يک دسته گل رز و آرام نشست

ديوانگی فرياد زد، دارم ميام، دارم ميام  

 همان اول کار تنبلی را ديد. تنبلی اصلا تلاش نکرده بود تا قايم شود!

بعد هم نظافت را يافت و خلاصه نوبت به ديگران رسيد 

 اما از عشق خبری نبود . ديوانگی ديگر خسته شده بود

که حسادت حسوديش گرفت و آرام در گوش او گفت :

  عشق در آن سوی گل رز مخفی شده است. 

 ديوانگی با هيجان زيادی يک شاخه از درخت کند و

 آنرا با قدرت تمام داخل گلهای رز فرو کرد .

صدای ناله ای بلند شد . عشق از داخل شاخه ها بيرون آمد، 

  دستها يش را جلوی صورتش گرفته بود

 و از بين انگشتانش خون می ريخت .

شاخه ی درخت چشمان عشق را کور کرده بود. 

 ديوانگی که خیلی ترسیده بود با شرمندگی گفت: حالا من چکار کنم؟

چگونه مي تونم جبران کنم؟

عشق جواب داد: مهم نيست دوست من، تو ديگه نميتونی کاری بکنی ،

   فقط ازت خواهش می کنم از اين به بعد يارمن باش .

 همه جا همراهم باش تا راه را گم نکنم 

  واز همان روز تا هميشه عشق و ديوانگی همراه يکديگر

 به احساس تمام آدم های عاشق سرک می کشند .

~ با hastonist در ژانویه 8, 2007.